طريق يزد به طوس در قرن ششم تأييد مىشود و چون از سندهايى نيست كه ساخته و پرداختهء عصر صفوى باشد حائز اهميّت فراوانى است . نكتهء ديگرى كه جالب توّجه و دقّت است اين است كه كتيبهء اين سنگ به زبان فارسى است و در اين خطّه از لحاظ قدمت نظاير زيادى ندارد و به علاوه در رسم الخطّ آن شيوهء كتابت آن عصر ( قرن ششم ) به كار رفته است كه طبعا فوايدى از ديدگاه زبان‌شناسان و محقّقان خطّ بر آن مترتب خواهد بود . متن كتيبه به اين شرح است : لا إله الا اللّه ، محمّد رسول اللّه ، امير المؤمنين . « 35 » به تاريخ ست و تسعين مائه . « 36 » على « 37 » بن موسى الرضا اينجا رسيده است و در اين مشهد فرو آمذ ( آمد ) و مقام كرد ، و به تاريخ سنة اثنى و تسعين و خمسمائة « 38 » مشهد خراب بوذ ( بود ) و از جهد بو بكر بن على ابى نصر رحمة اللّه « 39 » فرموذنذ ( فرمودند ) و به دست ضعيف پرگناه يوسف بن على بن محمّد بنا واكرده شذ ( بنا كرده شد ) . خذايا ( خدايا ) بر آن كس رحمت كن كى ( كه ) يك بار قل هو اللّه به اخلاص در كار آنك ( آن كه ) فرموذ ( فرمود ) و آنك كرد و آنك خواند كنذ ( كند ) . كتبه يوسف بن على بن محمّد ، فى شهر ربيع الاوّل سنة خمس و تسعين و خمس مائه . « 40 » قدمگاه ده‌شير ، فراشاه « 41 » ( مسجد مشهد على بن موسى الرضا عليه السّلام ) ده‌شير ، آبادى مشهور ، اما كم مايه‌اى است كه بر سر راه ابرقوه واقع شده است . نام ده‌شير در كتب ، به صورت قريهء شير نيز آمده است . على الظاهر نامش مأخوذ از نام شيركوه است . « 42 »

--> ( 35 ) - اين كلمه به صورت منفرد در لبهء سمت چپ كنده شده است و احتمال الحاقى بودن مىرود . ( 36 ) - سال 906 ه . ق . ( 37 ) - در تمام موارد بالا بر روى ( ى ) در آخر كلمات دو نقطه گذاشته شده است . ( 38 ) - سال 592 ه . ق . ( 39 ) - « رحمة اللّه » بالاى سطر كنده شده است . ( 40 ) - سال 595 هجرى . ايرج افشار ، يادگارهاى يزد ، 1 / 177 - 173 . ( 41 ) - فراشاه در تلفظ محلى ، فراشه مىگويند . ( 42 ) - ايرج افشار ، يادگارهاى يزد ، 1 / 280 .